BABAMIZA...

"...Bana hep böyle hayran hayran bak BABA!"

Çok yakıştı  sana "Baba" olmak.

Tahmin ediyordum üstesinden geleceğini ama bu kadarını beklemiyordum doğrusu.

Zaman zaman seni eleştirdiğim de olmadı değil tabi…

Ama itiraf etmek gerekirse; sen hakkını veriyorsun bu işin.

Ömrümüzün sonuna kadar da vereceğinden hiç şüphem yok…

Yıllar yıllar önce bile hep küçük bir kız çocuğunun hayalini kurardın..

Şimdi hayalin ellerinde can buldu ve sana haykırarak "BABAA" diyor.

Yetmiyor,

"Baba seni seviyorum" diyor,

"Elimi yüzümü yıkayalım mı?",

"Baba lego oynayalım mı?",

"Hayvan bahçesi yapalım mı?",

"Tembel çocuk açalım mı?",

"Gezmeye gidelim mi? ",

"Oyuncaklara binelim mi?,

… … …

Binlerce şey diyor.

Hatta bana diyemediği ne varsa sana diyor, sana şımarıyor, sana şirinlik yapıyor.

O ses tonundaki "BAABA" nüansıyla öyle belli ediyor ki kendini, çaresiz sende kıyamıyorsun. İçinin yağları eriyerek "yapalım BABAM" diyorsun.

Verdiğin emeğin, sevginin karşılıksız olmadığını görünce insan nasıl bir haz duyar

şimdi daha iyi anlıyorsun.

Akşam eve geldiğin saati hissedip, kapıya koşarak gelen,

"Babaya kapıyı ben açıcam "diye kıyameti koparan bir çığlığın sesi kadar günün yorgunluğunu unutturan başka bir şey var mı?

Nasıl bir mutluluk evlat, nasıl bir mutluluk ona sahip olmak!?

Elbette tarifi yok.

… … …

Küçük bir kız çocuğunun en büyük aşkı Babasıdır.

Yüzyıllardır böyle olmuş,

Benim içinde öyleydi, Derin içinde!

Babasının küçük prensesi şimdi senin kanatlarının altında büyüyor.

Senin ona öğrettiklerinle hayata hazırlanıyor.

Verdiğin sevgiyle, ilgiyle,doğrularınla,  "insan" olmayı öğreniyor!

Ve senin onunla sadece "gurur" duyman için elinden geleni yapıyor olacak.

Tıpkı bizim onu ilk hissettiğimiz andan itibaren onunla hep gurur duyduğumuz gibi.

Sırtını sana öyle bir yaslıyor, öyle bir sarılıyor, öyle bir bakıyor ki sana,

İşte o zaman hayatta "iyi ki" denebilecek ne varsa hepsini hissediyorum.

Dedim ya;

Baba olmak sana çok yakıştı,

Babalar günün kutlu olsun Hayatım...