Özlemek...

Tam 365 gün oldu...
Bu dünyada en çok sevdiği varlığı; torunu, canın canı, onsuz büyüdü, onsuz nefes aldı, ama onu asla unutmadı.
Emanetin olan çiçekleri hep suladı.

Geçen 365 gün çok şeyi değiştirdi.

Sevdiğin insan, bu dünyadan gidince, her çalan telefonda, her çalan zil sesinde geri gelecek gibi hisseder, için sızlarmış...

Hayatınızda yeni bir milat olurmuş.

O tarihten öncesi ve sonrası.

Öncesine dair hafızanızdaki anılar hep güzel, hatırladıkça buruk bir tebessüm yüzünüzde.

Ancak o tarihten sonrası yaşanılanlar için hep bir kasvet çöküyor yüreğinize.

Bayramlarda, düğünlerde, aile buluşmalarında, kalabalık zamanlarda fotoğraflarda koskocaman bir boşluk oluyor. 

Hangi düşünceyle olduğunu kendine bile itiraf edemediğin bir düşünceyle rehberinden asla silemediğin telefon numarası,

Bir daha asla kullanamayacağın bazı kelimelerin ağırlığı ve

yeri dolmayan bir özlem...

En çok da özlemek yoruyor bedeninizi, özlemekten nefesiniz kesiliyor, rüyanızda görmeyi diliyorsunuz. Ama ne gördüğünüzü de tam hatırlayamıyorsunuz.

Güzel annemiz, yüreği adı gibi Sevgi dolu babaannemiz; sen gittiğinden beri hayat bi şekilde devam etti, günler geceler geçti, sonbahar yine geldi. Ama bıraktığın o koskoca boşluk var ya, o hiç gitmedi…

Senden sonra; neden bu kadar erken gittin, neden bu dünyadan vazgeçtin, neden böyle yoruldun diye çok düşündük. Sonra kendimizi suçladık. Acaba seni biz mi yormuştuk diye. Oysa sen bize bi kere bile yoruldum demezdin ki!

Sen bize gitmeden önce bile "iyiyim" dedin. 

O zaman takdir'i ilahi dedikleri bu muydu?

Seni her zaman 52 yaşında gülen gözlerinle hatırlıyorum.

Tek dileğim, yorgun ruhunun, yaşamın boyunca dilediği sessizliğe, sakinliğe kavuşmuş olması. 

Nurlar içinde uyu güzel Annemiz.

Bizi merak etme,

Biz iyiyiz!